De Amerikaanse Guy Livingston woont al jaren tussen Parijs en Den Haag en heeft een sterke band met Nederland. Al eerder maakte Livingston furore met zijn project ‘Don't Panic', dat zowel door de Nederlandse als de buitenlandse pers enthousiast werd ontvangen. Livingston is afgestudeerd aan Yale University en het ‘Koninklijk Conservatorium Den Haag'. Hij studeerde met de Russische pianisten Alexander Edelman en Galina Belenky en met Claude Helffer in Parijs. Hij gaf concerten
over de hele wereld waaronder in Zuid-Afrika, Frankrijk, Duitsland, de Verenigde Staten, Canada, Polen, Rusland, India en Tunesië.

Livingston is een van de meest voraanstaande promotors en uitvoerders van de ‘bad boy of music’ George Antheil. In 2003 bracht hij een CD uit bij WERGO met de onbekende sonates van Antheil. Onlangs kwam zijn derde CD met Antheils tweede pianoconcert uit bij New World Records. Hij figureerde centraal in televisieproducties over Antheil en trad op in de film ‘Bad boy made good’.
Onlangs was hij nog te beluisteren met het Orchestre National de France, het NCRV KammerOrkest, het Philadelphia Virtuosi Chamber Orchestra en met het Chicago Symphonie Orkest.

One Minute More

‘Dr. Livingston, I presume?’. Als een volbloedontdekkingsreiziger doorkruist pianist Guy Livingston het exotische en ongerepte landschap van de twintigste-eeuwse muziek. Een kompas heeft hij niet nodig, want puur op intuïtie en met veel gevoel voor humor stuit Livingston op de mooiste pianopareltjes. Met zijn uitzonderlijke cd-project ‘Don’t Panic’ uit 1998 vestigde de Amerikaan zijn naam. Zestig jonge componisten schreven speciaal voor Livingston een kleurrijke reeks pianominiaturen van één minuut. Tien jaar later kan een vervolg niet uitblijven. Voor ‘One Minute More’ hebben wederom zestig componisten hun medewerking verleend en het project bundelt exclusieve pianokleinoden van componisten als Alvin Curran, David Dramm, Mayke Nas, Klas Torstensson en Julia Wolfe. Op DVD wordt ieder van de zestig pianominiaturen begeleid door een speciaal vervaardigde film.


‘One Minute More' is het virtuoze programma van 60 keer 60 seconden.
Wat kun je doen in 60 seconden? Zestig componisten uit 23 verschillende landen en vijf film- en video kunstenaars beantwoorden deze vraag op eigen wijze. De componisten schreven elk een compositie van 60 seconden en de film- en video kunstenaars maakten bij elke compositie een miniatuurfilm. Dit resulteerde in 60 kleine meesterwerken die samen de één uur durende DVD ‘One Minute More' vormen.

Dutch Design en internationale muziek vinden elkaar in dit project. Doordat niet 60, maar 5
filmmakers de films hebben gemaakt is de één- uurdurende film een coherente eenheid geworden
die bestaat uit zowel animaties, kleine documentaires, abstracte- en klassieke films.

Koop nu de DVD voor maar € 15 (inclusief porti en verzendkosten)

(alleen in Nederland/Netherlands only)

betaal met Paypal, Visa, of Mastercard
PayPal beschermt uw financiële informatie met geavanceerde beveiligingssystemen en fraudepreventiesystemen.
PayPal maakt uw financiële informatie niet bekend aan de handelaar. Wanneer uw betaling is voltooid, ontvangt u per e-mail een ontvangstbewijs voor deze transactie.

vragen over uw betaling/bestelling? stuur ons een email:
winkel [at] guylivingston [punt] com


  • Tien films werden midden in de winter opgenomen op het gure Nederlandse platteland, terwijl de pianist, gekleed in een smoking, met zijn vleugel in de laadbak van een aanhangwagen, zowat stierf van de kou. De hi-tech windmolens vormden een mooi contrast met het romantische beeld van de vleugel in de groene velden.
    Eén componist herdacht een liefdesaffaire in Budapest, een ander maakte van de pianist een DJ die met kop en schotel de snaren van de vleugel bespeeld, terwijl weer een ander zingende boeren uit Frankrijk aanhaalde. Eén componist persifleerde Webern op sarcastische wijze, terwijl een ander een nostalgische hommage aan Fred Astaire tikt. Tien films zijn animaties, bedoeld als parodie op de pianist, wanhopig zoekend naar zijn piano. De piano redt de musicus van haaien, door hem de rug toe te keren en te gaan dansen. De pianist gooit met vingerafdrukken om zo zijn piano terug te vinden.

the shape of music — graphic scores
Grafische muzieknotatie is een lust voor het oog en het oor. Maar is dit
genot enkel voor de musicus bestemd? De stukken die u vandaag hoort zijn
gekozen met zowel de musicus als het publiek in gedachten.
De meeste grafische partituren kwamen voort uit de pop-art-beweging
in de zestiger en zeventiger jaren en van het Fluxus orkest van Londen,
dat uitvoerenden los wilde maken van de beperkingen van de traditionele
westerse notatie. John Cage nam het voortouw en stelde voor dat nieuwe
notaties de muziek zouden bevrijden uit de greep van de 19e eeuw.
Cornelius Cardew was bijzonder visueel ingesteld. De notatie van zijn Octet
lijkt op de ‘nummerschilderingen’ van Jasper Johns. George Crumb studeerde
aanvankelijk voor ingenieur; hij introduceerde elegantie en daarnaast
verering van het mystieke en religieuze in zijn partituren. Rein Rannap wilde
een vrije en open structuur, die zijn stukken een air van improvisatie en
impulsiviteit zouden geven. Henry Cowell experimenteerde met notatie om
kinderen aan te moedigen piano te spelen. En Morton Feldman streefde in
zijn uitvoeringen naar weidsheid wat volgens hem het beste bereikt kon
worden met nieuwe visuele representaties.

PROGRAMMA
Morton Feldman (1926–1987) Intersection II (1951); Intersection III (1953)
John Cage (1912–1992) Concert for Piano and Orchestra (1957–1958) (zonder orkest)
Cornelius Cardew (1936–1981) Octet (1961)
Henry Cowell (1897–1965) The Banshee (1925); Advertisement (1914)
George Crumb (1929 - ) 3 signs of the zodiac, from Makrokosmos (1972)
Rein Rannap (1953 - ) Cruise Control (1991)
Scott Betz Music Instruction Book for Guy
John Zorn (1953 - ) Dead Ringer (1982)


 
Dada at the Movies
Guy Livingston - Man Ray - George Antheil

Op 8 juli 1923 organiseerden de Parijse Dadaïsten een van de beroemdste Dada-evenementen ooit: theater van Tristan Tzara, films van Man  Ray en Hans Richter, live-muziek door Satie, Milhaud en vooral de jonge Amerikaan George Antheil. Tijdens het spektakel braken er relletjes  uit tussen rivaliserende Dada-clans. De gendarmes werden geroepen, en de gebeurtenis stond al vlug geboekstaafd als één van de grootste  schandalen van de Parijse art scène. De jonge Amerikaanse pianist Guy Livingston neemt ons in zijn hommage Dada at the Movies mee  naar die memorabele cabaret-avond. Hij speelt er ondermeer zijn reconstructie van de verloren gewaande Antheil-partituur bij de korte film  Retour à la Raison van Man Ray met een cameo-rol voor de beruchte muze Kiki de Montparnasse.
Energieke muziek bij filmexperimenten: Dada, de tegendraadse kunstbeweging die tijdens de Eerste Wereldoorlog opkwam in het neutrale Zwitserland, stond bekend om pittige schandalen veroorzaakt door zijn aanhangers. Gedenkwaardig was een avond vol presentaties vijf jaar na de oorlog in Parijs, die eindigde in vechtpartijen tussen kunstenaars van verschillende stromingen. Dada werd dood verklaard, maar tijdens die avond waren uitzonderlijke films vertoond, speelse experimenten met dit medium.
Gisteren waren drie van die films te zien in een programma dat pianist Guy Livingston afgelopen voorjaar samenstelde voor het Holland Festival, aangevuld met films van Dadaïsten Hans Richter, René Clair en Francis Picabia. Opvallend was hoe fris en verrassend het materiaal was. Fotograaf Man Ray liet in La Retour de la Raison zien hoe hij zijn fascinatie voor vorm en het vrouwelijke lichaam in beweging vertaalde. Richter was vertegenwoordigd met een studie van rechthoeken in zwartwit die George Antheil omlijst had met sierlijk draaiende muziek, en met Vormittagsspuk waarin vier personen voor de middag herenigd worden met hun vrij rondzwevende bolhoeden - een voorafschaduwing van het werk van surrealist Magritte. Het mooist was wel Entr'acte van Claire en Picabia, met muziek van Erik Satie. De film liet de mislukte dood en begrafenis zien van een magiër in zinsbegoochelende en oneerbiedige beelden. Net als bij de eerdere films verlevendigde Livingston de beelden met zijn energieke spel, waarbij hij ook een tamboerijn en een klappertjespistool gebruikte. De films mochten dan zichtbaar enkele generaties oud zijn, de frisse en vrolijke verbeeldingskracht blijft indrukwekkend. (recensie door René van Peer in het Eindhovens Dagblad van 23 oktober 2006)

.

NPS Radio

Mocht je de uitzending missen, dan is die terug te luisteren via de site van de Bedding

De reportage en het filmpje over de opnamen gemaakt door Olga Busch:

audio opnamen in Parijs: